Trochę poezji

Po długich poszukiwaniach odnalazłem wreszcie magiczny zeszyt z polskiego, w którym napisany był przeze mnie i moje znane tu i ówdzie koleżanki wierszyk. Zapraszam wszystkich do bacznej lektury. Chciałbym zauważyć, iż pod swą na pierwszy rzut oka płytką powierzchownością wiersz posiada głęboką głębię oraz co zauważą nieliczni, którzy dotrwają do końca – morał.

Zapraszam do publikowania swoich analiz wiersza w komentarzach.

A oto on:

Prolog

O brzasku dnia pewnego
siedziałem se z kolegą
Luźny krok miał on
bo rozwierał wiele błon

Zawiązanie akcji

Rzecz się dzieje niesłychana
bo rozchyla on kolana
Rzecze do mnie: “Będzie zgoda
jak mi zrobisz bejbe loda”

Ja se myślę: “Co mi tam”
jak już loda robić mam
Ale patrzę tak z ukosa:
“Najpierw musisz zgolić włosa!”

Akcja właściwa

Brzytwa trzęsie mi się w ręce
Chyba chuja utnę prędzej!
Ale włosy obciąć muszę
bo do loda się nie zmuszę

W końcu brzytwa się stępiła
Lipa, bo z Biedronki była

Nagle naszła ich ochota
finezyjnie wyrżnąć kota
Pchać go mocno z wazeliną
aż strumieniem łzy popłyną

Lecz tu problem się pojawia
Wszak kot futro też posiada
Można też go wziąć w kakao
Lecz dla panów to za mało

Słodko skórka kotka pęka
lecz dla niego to jest męka
Panom się zrobiło kwaśno
Okleili kota taśmą

Jak już kotek zmehrotany
to zabawy kres udany
Ale panom ciągle mało
Coś przelecieć by się chciało

Nagle patrzą – krasnoludek
“Wyruchamy bez ogródek!”
Lecz się krasnal mądra głowa
o co chodzi zorientował
i nam wizję swą roztacza,
że on chciałby iść do sracza

“Nie ma bata – nam nie ujdziesz
- dobry koń po błocie pójdzie!”
Mały spiździł się troszeczkę
Trza poświęcić swą dupeczkę
Żeby życie uratować
Nie ma rady – trza zdejmować
spodnie szelki i czapeczkę
na ruchanie dać dupeczkę…

Morał

Pofruwały nasze ptaki,
Morał z tej historii taki:
Jak chcesz życie uratować
nie trza dupy swej żałować.

PS. Właśnie siedze sobie z Dżudit a ona rozmawia z Photoshopem… Czy mogłby ktoś z was polecić mi jakiegoś dobrego psychiatre. Obawiam się, że może być już niestety za późno…

PS2. Właśnie Dźudit zaczęła spiewać: “Hej Verdana, pokaż mi kolana…” Odwołuję apel o psychologa. JEST już za późno.